Beynimde Hissettiğim Kalp Atışlarıyla Dolu Bir Seks Geceği

Bir elimde Kindle’ım, öteki elimle sevgilim için tırabzanı tutarak sallanan trenin içinde istikrarda durmaya çalışıyorum. Metroda topuklu ayakkabılar giymek pek pratik olmasa da, günlük işe gidip gelirken spor ayakkabılarımla grup elbisemin eteği ortasındaki uyumsuzluğu kabul edemiyorum. İşim nedeniyle her vakit güzel görünmek zorundayım ve spor ayakkabılarımın 40 denye çoraplarımın üzerine yapışması, beyaz bir elbisenin üzerinde mavi ışıklı bir dans pistini andırıyor.

Tabii ki, kiminle tanışabileceğiniz hiç muhakkak olmaz…

Aslında, kiminle tanışabileceğimi düzgün biliyorum; giyimimle her vakit etkilemek için efor sarfetmenin bir başka nedeni de bu. Aylardır John Wood’ın hayalini kuruyorum. Her sabah işe giderken, Swiss Cottage’daki platforma tam saat 8.30’da varıyorum.

Sonra tren St. John’s Wood’daki perona ulaştığında, grafitiyle kaplı pencerelerden dışarıya hevesle bakarken kendimi buluyorum. Görünüşe nazaran John Wood, daha âlâ bir takma isim olan “Hot Tube Guy” kadar dakik ve her vakit otomatik olarak ön vagona ilerliyor. Zira neredeyse her seferde siyah saçlarına ve şık ekibinin bir omzuna asılı yıpranmış sırt çantasına gülümseyerek baktığımda kendimi buluyorum.

Tabii ki, bu mevzuda yapabileceğim bir şeyim yok. John Wood trenin içine adımını attığında çabucak kitabıma bakıyorum ve yüzümde ağır bir ilgi tabiri oluşması için kendimi zorluyorum. Kindle’ın bu tıp durumlarda sağladığı anonimlik için her vakit minnettarım zira benim öyküm dolu dolu.

Tren her vakit kalabalık olduğu için, oturan yolcuların ortasında durmayı tercih edip, birinin inmesi durumunda saldırmaya hazırım. John Wood ekseriyetle kapıların yanında duruyor ve cama yaslanmayı tercih ediyor; bu da ona şehvet dolu bakışlar atmam için kusursuz bir fırsat. Her küçük ayrıntısı fark ediyorum; dolgun dudakları, koyu saçlarının gömleğinin yakasına hakikat eğimli biçimi, kobalt mavisi ipek grubunun süratle gözüküp kaybolması.

Genellikle trenden indiğimde, koşan ayak sesleri ve akabinde gerimde bir ses duyarak küçük bir hayal dünyasına kapılıyorum. JW (John Wood), bir not kâğıdı uzatarak “Sanırım bir şeyi unuttun” diyor. İki gamzesini göstererek gülümsüyor – onu hiç gülümserken görmedim fakat katiyetle gamzeleri vardır, o denli değil mi? – elime bir numara vermeden evvel.

Hayal gücüm müsaade verdiği kadar hareket ediyor, en azından gün boyunca. Gece olduğunda, fantazilerimi gerçekleştirmek için vaktim varken büsbütün farklı bir sahne hayal ediyorum. Telefon numarası içeceklerle, sonra akşam yemeğine, oradan da direkt olarak yatak odama yönlendiriliyor.

Orada, John beni nazik lakin kararlı bir halde yatağa itiyor ve ağzını sert bir biçimde benim ağzıma yapıştırıyor. Lisanını süratle ağzıma sokup beni ne kadar çok istediğini göstermeden evvel dolgun dudaklarını araştırıyorum, emip yiyerek ve alay ederek.

Gözlerime baktığında nefesim düzensizleşiyor ve ellerini omuzlarımdan geçirerek üstümün askılarının altına kaydırıyor ve sonra sert bir formda aşağı gerçek çekerek nefesimin kesilmesine neden oluyor.

Dudaklarını boynumdan aşağı kaydırırken ve ağzına alıp dişleriyle oynarken göğüs uçlarımı emerek öptükçe, öpücükleri daha da yumuşaklaşıyor. Akabinde lisanı hala sol göğüs ucum etrafında dönerken bana muzip bir biçimde bakıyor.

Birdenbire ustalıkla bir hareketle beni yüzüstü çeviriyor, ellerimi tutarak yatak başlığına yanlışsız yönlendiriyor. Sıkıca tutunduğumda gerimde diz çöküyor, dizleriyle bacaklarımı açmamı sağlıyor ve eteğimi kalçalarıma yanlışsız kaydırıyor. Siyah dantelli tangamı kalçalarıma kadar çektiğinde ve içkisini gözlerimin önünde bir müddet içtikten sonra “Harikasın” diyor, sıcak, yumuşak ağzının en hassas noktamda yarattığı his beni zevkten çıldırtıyor…

Tabii ki, bunların hiçbiri gerçekleşmesi beklenen değil. Ben ona yaklaşacak kadar yürekli değilim. Bugünün farklı olacağını ummak için hiçbir neden yok. St. John’s Wood’a vardığımızda onu her zamanki üzere orada dururken, aşınmış kahverengi spor ayakkabısının ayağını inceliyor görüyorum. Her zamanki üzere otomobile binmeden evvel gülümsüyor ve yüzümü düzeltiyorum. Sonra… JW, her zamanki durumunu almak yerine bana yanlışsız yürürken alışılmadık bir panikle doluyorum.

Arabadan inip yanıma sıkıştığında derin bir nefes alıyorum. Daha evvel hiç olmadığı üzere.

Hiçbir vakit ona bu kadar yakın olmamıştım. İçimden gelen muhtaçlığın kokusunu nasıl alabiliyor sanki? Hatta topuklu ayakkabı giydiğimde bile çenesinin altına sığacak kadar eksiksiz yükseklikte olduğumu esasen fark edebiliyor mu? Ne kadar süratli bir formda tam olarak ıslandığımı hissedebiliyor mu?

Kapılar kapanıp tren perondan uzaklaşırken burnuma çarpan kokusu beni etkiledi. Sıcak, çiğ ve dünyevi. Mesken üzere kokan lakin tıpkı vakitte tüm sinapslarıma birebir anda ateş eden bir koku. Ona tökezlerken gerçek gelirken JW gülerek “Dikkatli ol,” dedi. Bacaklarım dik durmamı zorluyordu. Trenin sallanması için minnettarım; bu, içimi erittiğim, şehvetin beynimi ve vücudumu ele geçirdiği gerçeğini gizlemek için harika bir mazeretti.

JW hâlâ gülümseyerek bakarken sert elleri dirseklerimi kavrıyordu; yanaklarında iki gamze parlıyordu. “Teşekkür ederim,” mırıldandım, yüzüm kırmızıya dönerek.

“Dikkatli olmak istiyorsun,” dedi JW sırıtarak, ben zararsız bir halde istikrarımı yine kazanırken kırmızı stilettolarıma başını salladı. “Bunların içinde bileğini kıracaksın.”

“Evet, biliyorum.” Gözleri haylazlıkla parıldadığında yüzümü buruşturdum. Onun neredeyse zihnimin içini görebildiğini ve fikirlerimi okuyabildiğini düşünüyorum. Başımın içinde, vagonun boş olduğu ve ikimizin de çıplak olduğu, terli ellerimi pencereye bastırdığım, onun üzerine bindiğim, inlediğim, sarsıldığım, sertçe yaklaştığım sahneyi görebiliyordu.

Neyse ki trenden inmem gereken yalnızca iki durak daha vardı. İki durak boyunca kitabıma konsantre oluyormuş üzere davrandım. JW’nin kulaklıkta çalan ince melodiyi bulmak için iki kere durdum. Bacaklarımın beni yarı yolda bırakmamasını isteyen iki durak.

Sonunda Bond Caddesi’ne ulaştık ve yüreğimi toplayarak ona veda ettim. Tomurcukları kulaklarından alırken gülerek, “Ben de Kings of Leon’u severim.” dedim. Aslında sahiden alev aldığımı kabul etmeliyim…

“Evet… ve Daisy Manhattan’da Aşkı Buluyor’un büyük bir hayranıyım,” sırıtarak cevapladı JW. Ben şimdiye kadar olduğumdan daha kırmızıydım. Kindle’ımı işaret ederek sırıttı. Onurum için bu kadar.

Yönetici olarak çalıştığım New Bond Caddesi’ndeki ayakkabı butiğinde işime zar güç konsantre olabiliyorum. Tek düşünebildiğim JW. Onun metro treninin kapılarına yanlışsız itmesiyle, bacaklarım da ona dolandığında, iş çıkışı saatlerinde elini yavaşça kalçalarımdan üst kaydırdığında, ustalıkla parmaklarını içime soktuğunda, onun açık bacaklarının ortasında diz çökerek, boğazımın derinliklerine gerçek onu çektiğimde, onu ichleten trendeki sarsıntılar yardımcı oluyordu.

“Affedersiniz?” dedim, “Bu numara 37’de var mı?” Sonlu bir müşterinin sesi beni hayallerimden uyandırıyor, başımı eğip işime geri dönüyorum.

Ama o gece, Tavşanımı ve biraz kayganlaştırıcıyı alıp, her senaryoyu başımda tekrar canlandırıyorum, nefis detaylara katmanlar ekliyorum, kendimi tekrar tekrar doruğa getiriyorum.

Ertesi sabah gözlerim kızarmış lakin tatmin olmuş bir formda, JW’yle nasıl yüzleşeceğimi bilmiyorum. Onun hakkında o kadar beğenilen ve kaba fikirler yaşadım ki güya onun mahremiyetine tecavüz etmişim üzere hissediyorum. St John’s Wood’a yaklaştığımızda kalbim olağandan fazla çılgınca atıyor.

Pencereden bakmak için eğildiğimde, JW gözümü yakalayıp bakışlarımı bir mühlet sabitleyince ve akabinde o iç çamaşırlarını eriten gülümsemesini takınınca utandım.

“Kahretsin,” mırıldandım, Kindle’ıma odaklanmaya çalışırken ellerim titredi.

“Günaydın Daisy,” sırıtarak yanıma oturdu JW. “Günaydın… sen,” ben de ona gülümsedim ve onun takma ismini söylememek için kendimi sıkıntı tuttum.

“Aşkı buldun mu yani?” diye sordu, Kindle’ımın kenarından bakarak. “Sanırım Manhattan onu bulmak için rastgele bir yer kadar uygun bir yer.”

“Jubilee Line’dan daha düzgün,” cevapladım. Makus bir alışkanlık üzere. Fakat JW yalnızca gülüyor. Başını geriye gerçek.Gözlerim, eğdiği vakit boğazındaki sakallarla benekli pürüzsüz cilde bakıyorum. Sabah tıraş olduğunu söyleyebiliriz lakin testosterona karşı kaybedilen bir gayret verdiğini anlayabiliyoruz. Bacaklarım ortasında anlık bir zonklama hissi yaratıyor kısacık bir niyet.

Mor platform ayakkabılarıma bakarak “Güzel ayakkabılar” diyor. “Çok pratik değil lakin hoş.”

“Teşekkür ederim” diyorum sırıtarak. “Güzel grup elbise. Burton’ın mı?” Moda geçmişimden ötürü yalnızca astarına bakarak bunun Savile Row’un en güzeli olduğunu söyleyebilirim, lakin bunu ona muhakkak etmek istemiyorum. Onun parasıyla ilgilenmiyorum – her ne kadar ilgilendiğim şey cüzdanının yanında olacak olsa da pantolonunun ön cebindeki şişkinliği fark edebiliyorum.

“Buna misal bir şey” diye yanıtlıyor JW, ağzındaki önemli manada seksi bir yan gülümsemeyle. Zihnim her şeyi pak tutmamayı reddederken, kıyafetlerimi yavaşça çıkarmanın da misal bir reaksiyona neden olup olmayacağını merak ediyorum. JW beni apansız dürtene kadar niyetlerim büsbütün uygunsuz bir tarafa gidiyor.

“Ee, burası senin durağın değil mi?” diyerek pencereden içeri işaret ediyor. “Kahretsin! Yani salak! Yani evet!” Kekeleyerek kısık kahkahası eşliğinde kendimi kapılara yanlışsız fırlatıyorum. Lanet olsun, çok seksi. Ve ben lisanı bağlı bir aptalım.

Sendeleyerek otomobilden inip Kindle’ımı Mulberry çantama atıyorum ve sonra onu bir omzuma atıp çıkışa gerçek yarı koşarak ilerliyorum. Saatime baktığımda, işten evvel bir kahve almak için vaktimin olduğunu fark ediyorum ve sivri topuklu ayakkabılarımla yürüyen merdivenden üst çıkarken metal çıtalara takılmamaya dikkat ediyorum.

İyi gidiyorum – sonuçta ben bir yüksek topuk profesyoneliyim – ta ki sol topuğumun çıkıntılara sıkıştığı noktaya gelene kadar. Yürüyen merdivenden indikten sonra yürümeye devam ediyorum, lakin topuğum yerinde kalıyor. Öne gerçek düşerken çığlık atıyorum, yere çarptığımda ayağım acı içinde ayakkabımdan çıkıyor.

“Ah” diye buruşturuyorum yüzümü, yürüyen merdivenin zirvesinden uzaklaşırken anlayışla yüzü buruşmuş bir bayan bana ayakkabımı veriyor. Bileğimi ihtiyatlı bir formda dürtüp tutuyorum. Aslında hakikat olandan daha büyük ve meczup üzere zonkluyor.

“İyi misin aşkım?” diye soruyor bana yaklaşan gri saçlı, nazik yüzlü bir vazifeli. “Size bir ambulans çağırsak düzgün olur.”

İç çekiyorum. Çok çok geç kalacağım.

Kırk beş dakika sonra bir ambulansta, bir hastanenin girişine yanlışsız sallanıyorum. En sevdiğim Prada stiletto topuğumun ezilmiş kısmına bakarken “JW haklıydı” diye düşünüyorum. “Metroda yüksek moda uygun bir yer değil.”

A&E’deki bir hemşire tarafından muayene edildikten sonra (ayakkabılarıma bir Ben & Jerry’s dondurması üzere aç gözlerle bakıyor) bir hekimi beklemek için yan odaya götürülüyorum. “Bugün VIP muamelesi göreceksin canım” diye gülümsüyor. “Odaların hepsi dolu, bu yüzden kendinize bir oda ayırın. Doktor biraz bekleyecek, sadece bunun burkulmadan öteki bir şey olmadığını denetim etmesi gerekiyor.”

Sanırım kalp krizi geçiriyorum.

Odanın her tarafına asılmış ‘Cep Telefonu Yasaktır’ tabelalarını görmezden gelerek işverenime özür bildirisi yazıyorum ve akabinde Facebook’a giriş yapıyorum. Odamın kapısı arkasına kadar açıldığında içinde bulunduğum durumla ilgili komik bir güncelleme yazmakla meşgulüm. “Üzgünüm” diye mırıldanıyorum, çabukla yazımı bitirip “gönder” düğmesine basıyorum.

Başımı kaldırıyorum. Ve birden teğe sorun yalnızca ayağımda kalmıyor. Zira sanırım kalp krizi geçiriyorum.

“Merhaba Daisy,” diye sırıtıyor JW, beni bu kadar onursuz bir durumda gördüğüne hudut bozucu derecede keyifli görünüyor. “Yoksa…” mı demeliyim? Notlarımı alıp tarıyor. “Eva Simons. Tanıştığımıza mutlu oldum. Ben Doktor James Ward,” diye gülümsüyor ve elini uzatıyor.

“JW” diye mırıldanıyorum, elini sıktığım sırada dudaklarımda bir gülümseme beliriyor.

“Sana söylemiştim demeyeceğim” diyor James. “Ama yani…”

Yatağın ucuna tüneyip elini şişmiş ayak bileğimin altına kaydırıyor. Kaldırıp ayağımı yavaşça bir o yana bir bu yana çeviriyor.

“Şimdi daha âlâ hissediyorum” diyorum utangaç bir tutumla, ayak parmaklarımı oynatarak.

“Kesinlikle öyle” diyor James, sesini alçaltarak. Ayak bileğimi iki eliyle tutup masaj yapmaya başlıyor, her seferinde.